Jæja þá er maður kominn heim úr stórskemmtilegri skíðaferð þar sem maður fór, mestmegnis óviljandi, á kostum. Aldrei á ævinni hef ég áður verið jafnasnaleg og gefið jafnmörg færi til að gera grín að mér. Byrjaði í flugvélinni á leiðinni út þegar við vorum í hljómsveitarleik og ég nefndi hljómsveitina "Lef Deppard" (fyrir þá sem ekki þekkja til þá er sveitin alla jafna kunn undir nafninu "Def Leppard") og ekki batnaði ástandið þegar ég komst á skíðin.
Ég var auðvitað fyrst til að detta, og það nánast strax í fyrstu ferðinni. Var búin að renna mér u.þ.b. 2 metra þegar úpppssss datt, fór á bakið og rann öfug niður með bara annað skíðið á mér. Fallegt. Ekki batnaði ástandið þegar ég fór í fyrstu ferðina í stólalyftu. Ég var aðeins búin að gleyma að þegar maður fer úr stólalyftu á maður hreinlega að nota höndina til að ýta sér frá stólnum. Ég vissi ekkert hvað ég átti að gera og meðan félagar mínir í stólnum renndu sér frá honum stóð ég bjargarlaus svo ég hreinlega panikkaði og datt (mjög tignarlega, bara svo það sé á hreinu). Og æmti þegar ég hélt að stóllinn myndi skella á mér. Athugull lyftuvörður stoppaði lyftuna og hjálpaði mér að standa upp.
Þá kemur næstbesti parturinn. Ég reyndi yfirleitt að vera mjög varkár og kunni það ekki öðruvísi en að vera mikið í plóg. Svona eins og litlu krakkarnir sem skíðuðu stundum framhjá mér og voru í skíðakennslu. Þau notuðu mikið plóginn - annars enginn yfir 10 ára aldri, nema auðvitað ég. En stundum missti ég smá stjórnina og þaut áfram. Í fyrsta skiptið sem það gerðist var ég næstum búin að skíða á hóp smákrakka og munaði minnstu að ég klessti á einn skíðamann. Ég náði svo að stoppa mig með því að renna inn í skafl. Það vildi ekki betur til en svo að náunginn var skíðalögga. Jebb, hann var vel merktur "Polizia" og sá ég það þegar hann starði á mig eins og hann vildi flengja mig með hrísvendi. "No good," sagði hann ásakandi við mig. "No good ski!". Ég skammaðist mín auðvitað niður í tær og vissi ekki hvað ég átti að segja annað en "Sorry, accident".
Í ferðinni var ég 1-2 sinnum næstum búin að skíða Grétar niður (ég vil meina að hann hafi hreinlega sveigt fyrir framan mig en þeir sem bruna og eru fyrir aftan e-n eru víst ekki í rétti). Næstsíðasta daginn tókst mér hinsvegar að fella hann og nánast ganga frá hnénu hans og það afrekaði ég á ca 0,01 km/klst. hraða. Við stóðum bæði kjurr og ég ætlaði að fara að skíða af stað með því að sveigja fyrir framan hann. Það vildi ekki betur en svo að festingin í skíðinu mínu kræktist í skíðið hans og dró það með sér svo grey drengurinn datt beint á hnéið sem er slappt fyrir. Hann notaði hnéhlíf það sem eftir var ferðarinnar.
Síðasta daginn endaði ég með stæl. Hótelið okkar var staðsett rétt hjá einni brautinni og þurfti maður að taka u-beygju niður þröngan slóða til að komast að því. Slóðinn var ekkert rosalega brattur eða langur. Semsagt síðasta daginn fór ég fullhratt niður þennan slóða og í stað þess að hægja á mér í smá beygju þarna næst missti ég einfaldlega stjórnina og skíðaði beint á handrið á útipalli við hótelið. Annað skíðið festist í grindverkinu og svo óheppilega vildi til að það var stór hola ákkúrat á þessum stað sem fór undir pallinn og datt ég í þessa holu.
Svona kom Gressó að mér, ég orgaði úr hlátri en tel mig heppna að hafa ekki slasað mig! (takið eftir skíðinu hægra megin!).
Viðeigandi endir á ferðinni, tel ég.
Að lokum, eitt myndband á ítölsku sem minnir mig á sumarið 2002 og ferðina til Salou: